Odsłon : 327897

Późne popołudnie – polski film psychologiczny z 1964 roku.

Maria Siankowa, masażystka w średnim wieku, mieszka w jednej z poznańskich kamienic wraz z córką Tuńką i sublokatorem Januszem. Janusz jest kierowcą, marzy o dalekich podróżach, prowadzi korespondencję z ludźmi z odległych krajów. Pewnego dnia w mieszkaniu Siankowej pojawia się jeszcze jedna lokatorka – Bożena. Szybko wzbudza ona zainteresowanie Janusza, co wywołuje popłoch u Marii. Kobieta, dotąd skrywająca uczucie do sublokatora, teraz wyznaje mu miłość. Na próżno. Bożena i Janusz niebawem się wyprowadzają. Tuńka natomiast znajduje plik listów do Janusza od jego zagranicznych respondentów. Okazuje się, że matka dziewczyny ukrywała je.

40 odpowiedzi

  1. Film jest znakomity poprzez grę aktorską . W sumie ..film o niczym , a zbudowano narrację , emocje , jakieś wątki kreujące dziwne wnioski. Wspaniała muzyka. Nikt dzisiaj nie nakręciłby takiego filmu , nie ma takich ludzi którzy by potrafili to zrobić.

  2. Wspaniały widok, wspaniałe, cudowne, piękne kobiety aktorki. Pani Wanda Luczewdka, grała wspaniałe role. Pani Magdalena Zawadzka,pan Franciszek Pieczka niedaleko miejscowości Jastrzębie Zdrój mieszkający. Już te dobre dawne czasy nie wrócą ale możemy oglądać filmy z ich udziałem. Dzięki za te piękne filmy za ten film. Pozdrawiam serdecznie

  3. W tym filmie jest sporo niedomówień. Trzeba sobie samemu poukładać co kto ma w głowie, co przeżył, skąd jest, dokąd zmierza. To nie jest proste kino.
    A teraz? Ech….

  4. Czasy były budowane ku świetlanej przyszłości , no to qrwa przyszła dla nas starych, głupich zgredów, ktòrym celowo odtwarzają stare filmy abyśmy wspominali młodość i nie opowiadali wnukom jak było naprawdę w tym kołchoźniku.

  5. Ostatnio wciągnęły mnie filmy z lat 60 – np Nie ma takiego problemu ze świetnym Bronisław Pawlik i fajna Barbara Krafftówna